Alicja Kochanowicz

projekt fotograficzny realizowany we współpracy ze społecznością / a community-based photography project

Impulsem do rozpoczęcia projektu fotograficznego była chwila, gdy jadąc mostem gen. Elżbiety Zawackiej do Torunia, uświadomiłam sobie możliwą utratę widoku na Winnicę. Planowany w obszarze Natura 2000, w starorzeczu Wisły 79-metrowy wieżowiec z kompleksem usługowo mieszkalnym całkowicie pozbawi nas jednak nie tyko wizerunku tego miejsca. Ludzcy i więcej niż ludzcy mieszkańcy utracą wspólną przestrzeń dającą schronienie, odpoczynek i regenerację w przeróżnych wymiarach, mających wpływ na wspólny dobrostan i nasze życia.

Z tego powodu zapraszam osoby ludzkie do swoistej fotografii rodzinnej - sportretowania się z zagrożonym krajobrazem i zamieszkującymi go istotami, w duchu hasła Donny Haraway - Make kin not babies. Każda z osób, która świadomie zdecyduje się stanąć do zdjęcia z winnicką łąką staje się niejako rzeczniczką istot, których prawa i głos nie są brane pod uwagę. Stając z Winnicą wchodzimy z nią w relację, a także utrwalamy jej wizerunek i umacniamy jej znaczenie.

Do projektu zapraszam każdą osobę chętną by poznać i wesprzeć Winnicę.

Kontakt: alicja.kochanowicz@gmail.com

Kin is an ongoing photographic project developed in relation to Winnica, a wet meadow and oxbow area of the Vistula River in Toruń, located within the Natura 2000 network. The place is currently threatened by a planned 79-metre residential tower with service facilities. The project began with the realisation that this landscape — seen every day from the gen. Elżbieta Zawacka bridge — might disappear from view, but also from the shared life of human and more-than-human inhabitants.

The portraits refer to Donna Haraway’s call to “make kin, not babies”, understood here as an invitation to expand the idea of kinship beyond biological family and beyond the human. Each photograph is a kind of family portrait with a threatened landscape: a person stands with Winnica, not only in front of it. The meadow, the old riverbed, plants, animals, moisture, soil and air are not treated as a background, but as co-present participants in the image.

By posing with Winnica, each person becomes a temporary witness and advocate for beings and relations whose voices are rarely included in planning processes. The project uses portrait photography to strengthen the visibility of a place that is often perceived as empty, marginal or available for development, while in fact it provides shelter, regeneration and continuity for many forms of life.